Historia

 

Na ok. 4 tys. lat p.n.e. odnotowuje się pierwsze ślady pobytu człowieka na tych terenach. Już w pierwszej połowie IX wieku usytuował się tam szczep słowiański zwany Trzebowianami. W wiekach IX i X budowano tam gród obronny. W wieku XII i XIII w miejscu starego grodu Książę Henryk I Brodaty wzniósł zamek. W ten oto sposób Świdnica stała się siedzibą książęcą, co spowodowało rozrost terenów wokół zamku w osadę rzemieślniczo-handlową, a potem w duży ośrodek miejski. Przed rokiem 1264 miasto otrzymało prawa miejskie wzorowane na magdeburskich. W tym miejscu odbyła się jedna z największych bitew średniowiecznych w Europie , a mianowicie walka 20 tysięcznej armii Tatarów i 8 tysięcznej armii rycerzy z Małopolski, Wielkopolski i Śląska wspieranych przez rycerzy zakonnych z Francji. Tatarzy używali dymów, które wprowadziły popłoch w wojskach polskich, dzięki czemu szybko ich rozgromili, a następnie pojmali ich dowódcę Henryka II Pobożnego, który i tak w późniejszym czasie został stracony. Legnicę natomiast zajął jego najstarszy syn Bolesław II Rogatka. Na czas rozkwitu przypadły wieki XIV oraz XV, kiedy to miasto liczyło już ponad 10 tys. mieszkańców. W roku 1345 wybito w miejscowej mennicy pierwszą polską złotą monetę obiegową. Władca w 1515 roku pojął za żonę Elżbietę, córkę Kazimierza Jagiellończyka. W 1526 roku w Legnicy powstał pierwszy uniwersytet. Władca stawiał bardzo dużą uwagę na wykształcenie swoje oraz swoich mieszkańców.

Niestety przez wojnę 30-letnią miasto straciło cały swój zapał, przez walki i epidemie po zakończeniu jej ostało się tam zaledwie 2442 mieszkańców.

Od 1675 roku nad miastem zaczęli panować Habsburgowie, ponieważ zmarł ostatni z rodu Piastów, książę Jerzy Wilhelm. Przez około 200 lat miasto to nękały różne bitwy wojenne, przez co miało słabe warunki do rozwoju gospodarczego i kulturowego. W 1844 roku miasto otrzymało połączenie kolejowe z Wrocławiem, co spowodowało wzrost rozwoju gospodarczego, który wówczas sięgał praktycznie dna. W roku 1939 roku Legnicę zamieszkiwało już 83 tysiące mieszkańców. W lutym 1945 roku do miasta wkroczyły wojska Armii Czerwonej a następnie urzędnicy polscy, którzy powoli zaczęli miasto z powrotem przystosowywać do życia publicznego i nadawać mu nowe prawa. Gospodarka tegoż miasta ożyła znów, gdy odkryto nieopodal najbogatsze złoża miedzi w okolicy Lublina. Wtedy zaczęły powstawać nowe zakłady specjalizujące się w obsługiwaniu wszelkiej maści hut i kopalń. Od roku 1992 jest to stolica diecezji legnickiej. W 1997 roku powołano na tym obszarze Legnicką Specjalną Strefę Ekonomiczną.